वर्क फ्रॉम होम सुरु झाले.
मुलांसाठी काय काय तरी तयार करून पाठवताना, भाषेच्या बाबतीत गोष्टी, छोट्या छोट्या फिल्मस्, व्हिडीओ, कविता या सगळ्यांचे नीट संकलन करून ते पाठवायचे, या बाबतीत आपल्या टिमवर जरा कटाक्ष ठेवत असताना, काही 'भाषेला कशाला कविता, गोष्टींचे अवडंबर?' टाईपची नाराजीही आली.
इंग्लिश भाषा आणि साहित्य असे दोन भाग असले तरी, मुलांनाच नाही तर मोठ्यांनाही गोष्टी आवडतात, हे लक्षात घ्यावे. एरवी फेस टू फेसमध्ये या सगळ्यासाठी वेळ मिळेलच असे नसते. आता संधी आलीय, सुविधा आहे तर मुलांपर्यंत हे गेले तर चांगलेच, हे नाराजी पत्करूनही आपल्याला जरा रेटून पुढे न्यावे लागते. हे करताना, सहज आठवले.....
बी एड करताना काही तळमळीचे प्राध्यापक आमचे लेसन्स हटकून महानगरपालिकेच्या शाळेत लावत. तो लेसन माझ्या मनात आजही जसाच्या तसा आहे. जामानिमा करून full टू तयारीनिशी, 'आता या अवघ्या जगाला शिकवून सोडेन' या आविर्भावात गेले. जिथे कधी पाऊलच टाकायचा प्रसंग आला नव्हता, त्या महानगरपालिका शाळा नंबर XX मधला वर्ग. कसाबसा गणवेश, धूळमाखले चेहरे, पायात चपला आहेत आहेत नाहीत नाहीत, भले मोठे वर्ग, सगळी मुले खाली बसलेली, एक डुगडुगणारा टेबल आणि कशीबशी खुर्ची. मला एकदम भडभडूनच आले! काय इंग्लिश शिकवणार यांना? माझ्या आविर्भावाचे पाणी पाणी! Lesson observation ला आलेल्या सरांकडे 'आता काय करायचे' या अर्थी पाहिले. त्यांनी आश्वासक सुरात सांगितले, 'या स्थितीत तुला शिक्षक म्हणून जे योग्य वाटते ते कर.'
लेसन 'मैत्री' वर होता. सोबत नेलेले पुस्तक, लेसन प्लानची कागदं, teaching aids म्हणून नेलेली चित्रं.... सगळं सगळं बाजूला पडले, आणि क्षणभरात (हाच तो मार्मिक क्षण असतो बहुतेक ) वर्गाला हसून सामोरी गेले. शिक्षकांचे एक मनापासूनचे हसू समोर बसलेले पन्नास चेहरे उजळून टाकतात, हे तिथे मला पहिल्यांदा उमगले. मग मराठीत, त्यांना समजेल अशी 'कबूतर आणि मुंगी' ही गोष्ट सांगायला सुरुवात केली. वर्ग शांत, चेहरे उत्सुकतेने ओसंडून, गोष्ट किती रंगली....! बेल कधी झाली, कळले नाही. साध्या गोष्टीला त्यांनी वाजवलेल्या त्या टाळ्या अजून कानात आहेत.
बाहेर आल्यावर सरांना मी आपले सांगून टाकले, 'सर, तुम्ही पाहिले, तयार केलेलं शिकवायला वेळच नाही मिळाला, सॉरी! माझे इंटर्नल मार्क्स गेले बहुतेक!' ते म्हणाले, 'लेसन कुणीही शिकवेल, ते नंतर! आधी मुलांना गोष्ट सांगता आली पाहिजे. भाषेच्या शिक्षकाला तर गोष्ट कुठल्याही परिस्थितीत सांगता आली पाहिजे. भाषा माध्यम आहे, गोष्ट जगणे आहे! मुलांच्या उत्स्फूर्त टाळ्या मार्कांच्या पलीकडे असतात!'
लेसन लेसनने शिक्षकांचे डोळे उघडत जातात...
...... आणि आज, या श्रीमंत देशात, साधनसुविधा असताना, गोष्टी आयत्या तयार असताना, त्यातल्या योग्य त्या मुलांपर्यंत पोहोचवणे एवढेच काम करायचे आहे, तरी जेव्हा नाराजी दिसते, तेव्हा आपण नाराज न होता, गोष्टींचे महत्व परत अनुभवाची गोष्ट सांगून अधोरेखित करायची.
