दुनिया चलती हैं ....
ओमानचे सुलतानसाहेब कालवश झाल्यानंतर चाळीस दिवसांचा राष्ट्रीय दुखवटा पाळला गेला. अर्थातच ध्वज अर्ध्यावर उतरला, संगीत, जलसे, खेळ, सार्वजनिक ठिकाणचे gathering सगळे रद्द झाले.
शाळेत सकाळच्या assembly मध्ये फक्त कुराण आणि हादिथ वाचले जावे, राष्ट्रगीत आणि सलामे सुलतानी पुढच्या सूचना मिळाल्यानंतर म्हटले जावे, अशा सरकारी सूचना मिळाल्या. सगळ्याचे तंतोतंत पालन केले गेले.
दुखवट्याचे चाळीस दिवस संपले. त्या दिवशी नवे राष्ट्रगीत आणि सलामे सुलतानी होणार होती. आम्हाला उत्सुकता होती. संगीत वाजू लागले, आणि आमचे अरबेतर कान टवकारले. राष्ट्रगीत तेच होते, फक्त शेवटच्या दोनतीन ओळीतील आधीच्या सुलतानांचे नाव काढून, त्या ठिकाणी ओमानी प्रजेसाठी "raise to the sky and fill the universe with light, be happy and prosper" असे साधारण केल्याचे आमच्या दुभाषाकडून कळले.
सलामे सुलतानी मध्ये फक्त सुलतानाचे नाव बदलले होते. मुलांनी हे सगळे अगदी आरामात केले. त्यांच्यात कोणतीही उत्सुकता दिसली नाही. अगदी मागील सुलतानाने हा देश उभारण्यासाठी आपली हयात खर्च केली तरी, एक सुलतान गेला, दुसरा आला, एवढा निर्विकार व्यवहार त्या असेम्ब्लीत दिसला. ते पाहून माझे एक मन जरा अस्वस्थ झाले, पण दुसरे मन म्हणाले, 'ठिक आहे, नाहीतरी कुठल्याही राजसत्तेविषयी फारशी attachment नवी पिढी दाखवत नाही, हे ही बरेच.' चूक बरोबर इतक्यात ठरवता येणार नाही, परंतु असे घडले मात्र.
की, चतकोर स्क्रिनमध्ये आकंठ बुडालेल्या नव्या पिढीला कशाने काही फरक पडतच नाही!? 'दुनिया चलती हैं, बस चलते रहो' एवढेच करावेसे वाटते?!
No comments:
Post a Comment